Tak wyraźnie widzimy każdy, najmniejszy nawet regres, a często nie zauważamy dużego progresu. Trzeba cofnąć się w czasie (albo do archiwum instagrama 😉) żeby zobaczyć jak długą drogę udało się przejść i ile udało się osiągnąć.
Taka właśnie refleksja naszła mnie po dzisiejszym wieczornym spacerze. Jakiś czas temu pisałam o regresie i wzmożonym okresie lękowym. Nawet nie zauważyłam kiedy to minęło. Nie robiłam w tym czasie nic niezwykłego. Nie wprowadziłam żadnych nowych „technik szkoleniowych”. Ot normalne życie. Takie jakie prowadziliśmy wcześniej. Postawiłam tylko na jeszcze więcej wsparcia, jeszcze więcej uważności, częstsze spacery w spokojnych miejscach, spotkania ze zrównoważonymi psami.
Przyzwyczaiłam się już do chwilowych regresów, ale zupełnie przeoczyłam poprawę, dużą poprawę. Dzisiejszy wieczorny spacer był jednym z tych trudniejszych. Sporo ludzi, hulajnogi, Pan w dużym busie głośno wypakowujący metalowe paczki i … bardzo głośny motor. Motor kręcił się wokół nas przez dobre 5 minut. Motor wydający dźwięki, które jeszcze jakiś czas temu powodowały natychmiastowy odwrót w stronę domu. A dzisiaj? Dzisiaj nie zrobiło to na nim ŻADNEGO wrażenia. Aż się zastanawiam czy przypadkiem nie jest chory 😂. Normalnie spacerował, węszył, załatwiał się.
Po powrocie z Mazur (z totalnego odludzia) widzę u niego ogromną zmianę. Wydaje mi się, że bardzo tego potrzebował, a jego głowa wreszcie odpoczęła. To poskutkowało dużo większą tolerancją na bodźce z otoczenia. Obawiałam się powrotu. Snułam w głowie wizje przerażonego psa, który zupełnie zapomniał jak żyje się w mieście. Okazuje się, że to była świetna terapia. Życzę wam takich wyjazdów i takich progresów. Postarajcie się zauważać nawet te mikro pozytywne zmiany 💪🏼