Dzisiaj będzie trochę o nauce komend i sztuczek — i właściwie po co to robić. Na początku dodam, że nie jestem behawiorystką ani trenerem psów. Swoją wiedzę czerpię od osób wykształconych w tym kierunku, z książek, blogów i filmików, żeby lepiej mi się żyło i pracowało z moim psem, ale też dlatego, że mnie to interesuje. Ale do sedna.
Sztuczki to nie tylko popis
Wiele psów zna podstawowe komendy i na tym kończy się ich repertuar popisowy:
- siad
- leżeć
- łapa
Tego wszystkiego pies może nauczyć się w dosyć krótkim czasie — ale co dalej? Pies do szczęścia (oprócz jedzenia, spacerów, aktywności fizycznej) potrzebuje stymulacji i pracy mózgu. Nauka sztuczek czy komend jest do tego świetnym narzędziem!
Oprócz możliwości popisania się przed znajomymi, tego rodzaju aktywność ma wiele innych plusów. Dzięki nauce nowych rzeczy — nawet totalnie głupiutkich — poprawia się u psa proces uczenia się, wzmacnia się jego pewność siebie i relacja z opiekunem. To są dla mnie główne i najważniejsze plusy uczenia psa czegokolwiek.
Każda komenda ma swoje zastosowanie
Dodatkowo każda pojedyncza komenda ma też często inne, dodatkowe plusy. Na przykład „ukłon” czy „obrót” mogą być świetną rozgrzewką przed aktywnym spacerem, bieganiem czy treningiem fizycznym w różnych sportach.
Target, czyli u nas „nosek”, może na przykład przekierować psa z jakiegoś pobudzającego bodźca albo wyprowadzić go z pozycji leżącej do stojącej — przydatne podczas wizyt u weterynarza czy zabiegów pielęgnacyjnych. Tutaj pomysłowość nie ma granic — do każdej nowej komendy można znaleźć wiele przydatnych zastosowań w życiu codziennym.
A jak u was to wygląda, jakie macie zdanie na ten temat? Możecie się też chwalić, czego nauczyliście — albo właśnie uczycie — swojego psa. Chętnie poczytamy! 🙃
